دل و عقل

پیامبر (ص)در سخنان امام حسین (ع)

پیامبر(ص) دائم الفکر بود، همیشه در تفکر بود، هرگز از فکر کردن خسته نمی شد.متواصل الاحزان بود؛ یعنی همواره در غم شیرین باوقاری فرورفته بودو ولیست له الراحه؛ یعنی هرگز پیامبر را بی غم و دغدغه نمیدیدم، همیشه دغدغه چیزی داشت.((طویل السکت)) بود، پیامبر اهل سکوت های طولانی بود.لایتکلم فی غیر حاجه)) جز وقتی که لازم و مفید بود،سخن نمی گفت.

او لین و اهل مدارا بود، اما توخالی و جافی نبود، اما در عین حال ترسناک هم نبود. پیامبر همیشه در بین ما حرمت و ابهت داشت،اما هیچوقت از او نمی ترسیدیم.

نعمت هرچند اندک، نزد او بزرگ بود.بد هیچکس و هیچ چیز را نمی گفت. هرگز برای امر دنیوی و منافع خود،عصبانی نشد.در مورد حقوق شخص خود اهل گذشت بود اما در برابر حق مردم- حق الناس و حق الله- بر می آشفت و موضع می گرفت و وقتی غضب می کرد، خشمش خشم شخصی و مادی نبود، خشم عقیدتی بود. و وقتی خشم می کرد تا باطل و ظلم را به زانو در نمی آورد از پا نمی نشست.

پیامبر(ص) هر گز قاه قاه نخندید  اما همیشه تبسم بر لب داشت.ظاهر و باطنش با مردم یکی بود، در خلوت و جلوت یک شخصیت داشت.همواره بخش ثابتی از وقت خود را به مردم و امت برای حل مشکلات آنان و کمک به مردم اختصاص می داد.

بارها می فرمود: صدای کسانی را که صدایشان به من نمی رسد به من برسانید و هرکس صدای مطالبات مردم را به مسئولان و حاکمیت برساند اهل بهشت است و هرکس خبر حقوق پایمال شده ای را به حاکمان برساند در قیامت که پای همه خواهد لرزید، پای او نمی لرزد.

حسن رحیم پور ازغدی