در فرهنگ اموی رضاخانی، یک عقیده بود که دائم تبلیغ می شد و آن اینکه اگر جانتان را می خواهید حفظ کنید دم نزنید.ولی شیعه ای که حسین (ع) داشت در آن سایه شوم به رهایی فکر می کرد و نه به تسلیم و اگر درشبیخون فرهنگی موجود بخواهند باور ها را به آنجا بکشند که دیگر فرهنگ غارتگران سرمایه های معنوی همه جا را گرفته اند و چنین القا کنند که تسلیم شدن آبرومندانه ترین کاری است که می توان انجام داد بدانید که مارا از حسین(ع) جدا کرده اند.واینها شیطان هایی هستند که آواز یاس می خوانند تا ما را تسلیم پلشتی و مادی گرایی کنند واز درخشندگی همچون مولایمان حسین(ع) محروممان سازند.

پایبندی به ارزش ها راه و طریق حسین(ع) است ووسیله نجات ما در تمام تاریخ بشر در هر اجتماعی که باشد.

هیچ وقت، هیچ چیز عوض نمی شد درحدی که ما مجبور شویم به اسلام پشت کنیم.

هیچ وقت، هیچ چیز عوض نمی شد درحدی که ما مجبور شویم از حسین جدا شویم.

هیچ وقت، هیچ چیز عوض نمی شد درحدی که ما مجبور شویم از انقلاب وامام عزیز و ولایت فقیه که ادامه راه امامان است جدا شویم.

هیچ وقت، هیچ چیز عوض نمی شد درحدی که ما مجبور شویم از ارزش های الهی انقلاب جدا شویم.

وگرنه به خودمان پشت کرده ایم و در زیر لگد هوس و روزمرگی له می شویم.

((زمانه عوض شده است)) یعنی چه؟

((خواست مردم تغییر کرده است)) یعنی چه؟

حق همیشه حق است و حسین(ع) حیات همیشه بشریت است، و تغییر پذیر نیست ومحال است خواست بنیادین مردم، دینداری و محبت به حسین نباشد.اتفاقا اسلام و کربلا پاسخگوی عمیق ترین خواسته مردم است.